HLADINY 1% krém GRECI / prontofr Cremosa Tartufo 380g

Krem truflowy z Włoch o niepowtarzalnym smaku! Rodzinny zakład GRECI INDUSTRIA ALIMENTARE S.P.A. spod Parmy gwarantuje wysoką jakość produktu.

Niniejsza aukcja dotyczy kremu na bazie trufli włoskich z pieczarkami i prawdziwkami GRECI/prontofresco Cremosa al Tartufo.

Waga netto 380g.

Spożyć najlepiej przed: 26.07.2022 r.

Po napoczęciu produkt przechowywać w lodówce i wykorzystać w ciągu kilku dni.

Oferowany produkt w postaci „kremu-gotowca” na bazie trufli z grzybami został opracowany jako wyszukana przekąska (antipasto) bądź wykwintny dodatek do rozmaitego wykorzystania w kuchni, np. smarowania tostów, wzbogacania sosów do makaronów, doszlachetniania mięs lub ryb gotowanych czy z rusztu.

Skład: trufla letnia (Tuber Aestivum) 1%, pieczarki 75%, olej słonecznikowy, woda, mąka ryżowa, zmielone prawdziwki, sól, ekstrakt drożdżowy, cukier, czosnek, pieprz, aromaty.

Produkt bezglutenowy.

Spółka GRECI INDUSTRIA ALIMENTARE S.P.A. z Ravadese pod Parmą posiada tradycję rodzinną sięgającą 1923 roku, kiedy to uruchomiono zakład mający na skalę przemysłową przetwarzać pomidory z regionu Emilii, uważanego za serce włoskiej Doliny Żywności. Nazwisko Grecy odtąd kojarzy się tam z zamiłowaniem do ziemi i jej typowych produktów, a wśród nich pomidorów. Ta pasja w połączeniu z badaniami i wiedzą sprawiła, że marka Greci szybko się umacnia na rynku włoskim jako solidna firma specjalizująca się w transformacji pomidorów z ofertą dedykowaną dla świata gastronomii: odbiorcy wymagającego od dostawcy wielkiego profesjonalizmu i wyrobu wysokiej jakości. Te konieczne walory zapewnia wykwalifikowanym zleceniodawcom linia handlowa zakładu o nazwie „prontofresco” (świeże na gotowo) oferująca szeroką gamę przetworów konfekcjonowanych w większych formatach (7 rodzajów) w celu zaspokojenia różnych potrzeb rynku. Przetwarzanie i konserwacja produktów odbywa się za pomocą połączenia tradycyjnych metod i nowoczesnych technologii (ręczne solenie i suszenie przy palonym drewnie, elektroniczne sterowanie temperaturą i wilgotnością).

TRUFLA (łac. Tuber) to grzyb „pasożytniczy” (gatunek mikoryzowy), do wzrostu potrzebuje macierzy symbionta w postaci korzeni drzewa liściastego jak dąb lub buk, ale też grab, leszczyna, kasztanowiec jadalny, wierzba czy lipa (rzadko w symbiozie z iglastymi). Pobiera z drzewa substancje odżywcze, a oddaje do pnia wodę i sole mineralne. Lubi klimat umiarkowany (Europę – Włochy, Francję, Hiszpanię, ongiś Grecję) oraz gleby wapienne. W Polsce, która kiedyś była także „małym zagłębiem” tego rzadkiego rarytasu (Bory Tucholskie, Jura Krakowsko-Częstochowska) od przedwojnia uważa się grzybnię trufli za wymarłą. W USA bywa w lasach Oregonu i Washingtonu.

Pod ziemią grzybnia tworzy bulwiaste owocniki wypełnione kanalikami z woreczkami na zarodniki. Zarodniki trufli są wytwarzane w ilości po 1–6 w każdym worku, są okrągławe lub eliptyczne, zabarwione żółtobrązowawo, o powierzchni siatkowatej lub kolczastej. Okrywa grzyba może być gładka lub brodawkowata. Trufla w przekroju ma wzór marmurkowaty lub labiryntowy, żyłkowany. Bulwy mają przeważnie wielkość truskawki, niekiedy dochodzą do rozmiarów jabłka (trufla biała). Największy egzemplarz, znaleziony na chorwackiej wyspie Istrii, ważył 1,31 kg (Giancarlo Zigante, Buje, 1999) i został wpisany do Księgi Rekordów Guinnessa.

Generalnie trufle dzielą się na „białe” (rzadsze, Tuber magnatum; wśród nich „królowa” – piemoncka Alba) i „czarne” (liczniejsze) – systematyka wymienia wiele odmian (biaława, rdzawa, czerwona, lśniąca, jaskrawa, wydrążona, zimowa itp.). Gatunek najczęstszy to trufla letnia (Tuber aestivum), występująca w okresie od maja do listopada, odbywają się też poszukiwania-zbiory jesienno-zimowe (październik-styczeń).

Trufle rosną dziko w lasach lub są kultywowane w wyodrębnionych truflowiskach, kontrolowanych przez odpowiednie instytucje. Zbieranie trufli jest regulowane prawem i koncesjonowane. Do wykrywania bulw pod glebą używa się, ze względu na wyczulony węch, specjalnie przeszkolonych psów, a niekiedy także świnie, a do podbierania rodzaj ostro zakończonej małej motyki. Zwykli grzybiarze zazwyczaj mylą truflę z jadalnym „piestrakiem” lub trującym „tęgoskórem”.

Trufle należą do najdroższych specjałów na świecie, ich ceny są „powalające” (biały okaz 750g osiągnął cenę aukcyjną 100 tys. euro; 100g białych trufli kosztuje od 750 eu do 200 eu, w zależności od urodzaju w danym roku).

Te niezwykłe grzyby znane są ponoć od 3600 lat. Legenda przypisuje ich powstawanie grzmotom i piorunom, co nie odbiega daleko od naukowych badań. Faktycznie pioruny uderzają w drzewa bogate w wodę jak np. dęby, których korzenie są ulubionym „zakotwiczeniem” dla takiej właśnie unikatowej grzybni. Starożytni uważali je za pokarm Bogów i silny afrodyzjak. Rzymianie jako cymes polecali w daniach z miodem.

Ten ceniony i tajemniczy owoc ziemi od zawsze nęcił ludzi i wciąż kusi szlachetne podniebienia wszystkich ceniących dobrą kuchnię swoim niepodrabialnym smakiem (nieco orzechowo-czosnkowym) i aromatem (wyrazistą „słodyczą”).

Ponieważ woń trufli podczas przyrządzania uwalnia się i wzmaga, w efekcie używa się ich (zazwyczaj na surowo) naparstkowe ilości do podrasowywania potraw. Dodawane są do przyrządzania aromatycznych sosów czy zup, wykorzystuje się je do dań makaronowych na gorąco, a także jako dodatek do jajek, farszów, pasztetów, piersi z kurczaka, ryb, dziczyzny - generalnie do mięs pieczonych lub duszonych. Świeże trufle konserwowane w oliwie z oliwek przy okazji ją „nieziemsko” uszlachetniają. Podobnie, gdy wmaceruje się je w masło, miód lub sól.

Znalazły też zastosowanie w przemyśle kosmetycznym, ponieważ odkryto, że zawierają tzw. składniki intensywne, regenerujące skórę, w tym wygładzające zmarszczki.

Trufla, będąca ongiś rarytasem sezonowym, dziś, z uwagi na osiągnięcia technologiczne w konserwacji żywności, stała się całoroczną delicją.