Med z listnatého priamo z Bieszczady 1200g

Miód spadziowy to jeden z popularnych w ostatnich latach naturalnych środków leczenia. Powstaje on z soku drzew iglastych (świerku, jodły, sosny, modrzewia) lub liściastych (brzozy, dębu, klonu, wierzby, głogu). Produkują go głównie mszyce i czerwce. Ich wydzielina zbierana jest przez pszczoły i przerabiana na miód spadziowy, który posiada wiele prozdrowotnych właściwości.

Miód spadziowy powstaje z tzw. spadzi, czyli lepkiego i słodkiego soku drzewnego (drzew liściastych oraz iglastych) zebranego oraz wydalonego przed owady żerujące na liściach, gałęziach i igłach drzew. Do owadów tych zalicza się: czerwce, mszyce oraz miodówki. Owady pozostawiają spadź w postaci kropel na liściach drzew, z których to z kolei, zbierają je pszczoły wabione słodkim zapachem. Spadź trafia do ula, gdzie w procesie fermentacji powstaje miód spadziowy.

Właściwości:

Jeśli chodzi o właściwości produktu, jakim jest miód spadziowy, jest on przede wszystkim bogaty we flawonoidy oraz związki fenolowe. W przypadku tych pierwszych ich zawartość wynosi 6,5 mg/kg, z kolei stężenie związków fenolowych w miodzie spadziowym to około 650 mg/kg przy spadzi iglastej oraz 1260 mg/kg przy spadzi liściastej.

W tej odmianie miodu można ponadto spotkać ponad 9 razy więcej biopierwiastków niż w klasycznych miodach nektarowych. Jest on bowiem bogaty w fosfor, sód, magnez, wapń, potas i mangan, a także w witaminy K, PP, C, B2, B6 i A. Oprócz tego miód spadziowy zawiera również cynę, srebro, wanad oraz molibden. Można nim zatem zastąpić szereg suplementów diety dostępnych w aptekach i sklepach bez recepty.

Miód spadziowy ma bardzo szerokie zastosowanie lecznicze. Znany jest on z działania antyseptycznego, przeciwzapalnego, wykrztuśnego oraz przeciwbakteryjnego. Głównym środkiem przeciwbakteryjnym w miodzie spadziowym jest nadtlenek wodoru, ale kwaśne pH i niska wilgotność miodu są również aktywnymi uczestnikami ogólnego działania przeciwbakteryjnego. Stosuje się go m.in. przy anemii i hiperwitaminozie. Ponadto wspomaga on leczenie stanów zapalnych, reumatyzmu, chorób dróg oddechowych (jak zapalenie płuc), chorób układu krążenia oraz nerwicy.

Miód spadziowy świetnie sprawdza się także w przypadku kaszlu i bólu gardła. Dzięki lepkiej, słodkiej konsystencji miód spadziowy tworzy rodzaj ochronnej powłoki na wyściółce gardła, łagodząc bóle i uspokajając kaszel. Wszystkie elementy antybakteryjne zawarte w miodzie działają razem, aby zatrzymać rozprzestrzenianie się bakterii, a nawet zmniejszyć obciążenie bakteryjne w gardle, aktywnie uczestnicząc w leczeniu infekcji dróg oddechowych, takich jak przeziębienie lub grypa. Ilekroć borykamy się z bólem gardła lub kaszlem, warto wziąć łyżkę surowego miodu kilka razy dziennie i unikać jedzenia oraz picia czegokolwiek przez następną godzinę.

Dlaczego miód krystalizuje?

Świeży miód wydobyty przez nas prosto z ula występuje pod płynną, lejącą się postacią zwaną patoką. Zdawać by się mogło, że jest to jego jedyna naturalna postać i jego późniejsze mętnienie, a z czasem gęstnienie niektórzy, ci, którzy jedzą miód, ale nie wiedzą o nim zbyt wiele, mogą odebrać z zaniepokojeniem jako oznakę upływu terminu zdatności miodu lub utraty jego drogocennych właściwości.

Nic bardziej mylnego! Proces owego gęstnienia (krystalizacji) jest zupełnie naturalny i każdy miód prędzej czy później przejdzie w formę skrystalizowaną, zwaną profesjonalnie krupcem (lub dziarniną), zachowując przy tym wszystkie swoje wartości odżywcze.

Od czego zależy tempo krystalizacji miodu?

Upraszczając sprawę, w zdecydowanej mierze od tego, jakiego rodzaju nektaru pszczoły zniosą do ula najwięcej. Im większa w nim będzie zawartość glukozy w stosunku do ilości wody, tym prędzej nasz miód skrystalizuje. Analogicznie, im zawartość glukozy w stosunku do ilości wody w miodzie będzie niższa, tym wolniej nastąpi krystalizacja.

Wytwarzany przez rodzinną firmę z Ustrzyk Dolnych, produkt w 100% polski.

1200 g

Aby wytworzyć 1 kg miodu, pszczoły muszą przysiąść około 4 miliony razy na kwiatach lub liściach, przy czym jedna pszczoła w ciągu całego swojego życia produkuje mniej więcej jedną łyżeczkę miodu.

W zależności od gatunku rośliny (pożytku), z której pszczoły zabrały pyłek, miody różnią się od siebie konsystencją, barwą, zapachem i smakiem.